சகித்தவர்கள்...

17 Sep 2011

பூங்காநகர் முதல் தாம்பரம் வரை...

முதன்முறையாக உங்களை ஒரு குறுங்கதையால் வருட வருகிறது  மயிலிறகு ...




வழக்கமான நெரிசல்களின் நடுவே,சட்டை காலரில் இறக்கிவிடப்பட்ட டையுடனும் தோளில் லேப்டோப்புடனும் ஒரு சராசரி இளைஞனாய்தான் அவன் இரயிலுக்கு காத்திருந்தான்...பூங்காநகர் இரயில் நிலையம்..நேரம் 5மணி என்று காட்ட அவனது கடிகாரம் இன்னும் சில நிமிடங்கள் காத்திருக்க வேண்டும்...பூக்காரசிறுவன் அவனைப் பார்த்ததும் இரண்டுமுழம் மல்லிகைப்பூவை கொடுத்துவிட்டு காசுவாங்கி சென்றான்..இது தினசரி வாடிக்கை என்பதால் அவர்களிடையே எந்த பேரமும் இருக்காது...சென்னை மாநகரின் மிக முக்கிய இரயில் நிலையங்களில் ஒன்றான பூங்காநகர் ஓர் மக்கள்மந்தையைச்  சுமந்து பீத்திக்கொண்டிருந்தது...இமைக்கும் பொழுதில் தாம்பரம் மார்க்கம் செல்லும் ஓர் இரயில் தண்டவாளங்களை நிரப்பிக்கொண்டது...சிறு சலசலப்புகளுக்கு பிறகு மூவர் இருக்கையில் நான்காவதாய் தன்னைப் பொருத்திக்கொண்டு ஆசையாய் வாங்கிவைதிருக்கும் மல்லிகைப்பூக்கள் நசுங்காமல் அடைகாத்து கொண்டிருந்தான்...

இருக்கையில் சிரமப்பட்டு அமர்ந்திருக்கும் இந்த வேளையில் அவனுக்கு அந்த பழைய பேருந்து காட்சி ஞாபகம் வந்துவிட்டது...
'எக்ஸ் க்யூஸ் மீ...இது லேடிஸ் சீட்' -இதுதான் மணிமொழி முதன்முதலில் அவனிடம் உதிர்த்த முத்துக்கள்..அப்போது இருவருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை அந்த முத்துக்கள் முத்தங்களைத் தாண்டிக் கொண்டுசெல்லும் என்பது...எழுந்துகொண்டு அவன் 'சாரி' என்றான்..'இட்ஸ்  ஓகே' என்பதுடன் அந்த சந்திப்பு முடிந்துகொண்டது,இருவர் மனதிலும் பதிந்துகொள்ளாமல்...மறுசந்திப்புக்கும் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டது பேருந்துதான்...இடமில்லாமல் அவள் நின்றுகொண்டிருக்க,'இது ஜென்ட்ஸ் சீட் தான்,பட் பரவால்ல உட்காருங்க' என்று கிண்டலாய் சொன்னான்..'இட்ஸ் ஓகே,பரவால்ல' என்றாள் ஒரு புன்னகையோடு...'ஹோ, ஓகே தென்' என்று கிண்டலை முடித்து கொண்டான்..இரண்டு நிறுத்தங்கள் தாண்டி ஏறிய ஒரு பெண் எந்தவித நெருடலும் இல்லாமல் அவன் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்துவிட அவன் மணிமொழியை பார்த்து சிரித்தேவிட்டான்...அவளும் பதிலுக்கு சிரித்துதொலைத்தாள்... 'பேசாம அன்னிக்கு பஸ் ல உங்க பக்கத்துல ஒருத்தி உட்காந்தாள்ள....அவளையே நீங்க கல்யாணம் பண்ணிருக்கலாம்' -திருமணத்திற்கு பிறகு வரும் சிறு ஊடல் பொழுதுகளில் எல்லாம் மணிமொழி பொய் கோபத்துடன் உரைக்கும் மொழி இதுதான்..

எழும்பூர் வந்ததும் ஒருவர் இறங்கிக்கொண்டு,'தம்பி நல்லா வசதியா உட்காந்து போங்க' என்று சொல்லிய போது அவன் நிகழ்காலத்திற்கு திரும்பினான்..மணிமொழியுடன் திருமணம் முடிந்து நான்கரை ஆண்டுகள் ஆகின்றன..ஆனால் கையில் இருக்கும் அந்த மல்லிகைப்பூ தவிர திருமணம் ஆனவனுக்கான அடையாளங்கள் அறவே இல்லாமல்தான் இருந்தான்..மொபைல் ஹெட்செட்டை காதில் மாட்டிக்கொண்டு இரயில் கூச்சலில் இருந்து அந்நியப்பட முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தான்..ரேடியோ மிர்ச்சியில் வளையோசை சலசலத்து கொண்டிருந்தது..ஜன்னல்வழி தெரியும் சென்னையின் செயற்கையான இயற்கை அவனைப் பரவசப்படுத்த மறுத்தது.. கண்களை மூட அவனைக் கட்டாயப்படுத்தியது..விழிமூடி முடிக்கும் முன்பே இதயம் அவனை நான்கரை ஆண்டுகள் பின்னோக்கி இழுத்து சென்றது...சிவப்பு நிற பட்டுப்புடவையில் அவளின் தம்பியோடு மணிமொழி வடபழனி முருகன் கோவிலின் முன்பு காத்துக்கொண்டிருந்த காட்சியில் இருந்து நினைவுகள் விரிய தொடங்கியது...'ஒன்னும் பிரெச்சன ஆகாதுல்ல?'தம்பியிடம் நூறு முறையேனும் கேட்டிருப்பாள்.தம்பி அவளைத் தேற்றிக்கொண்டிருந்தான். தனது தோழர்களோடு சிறிது நேரத்தில் அவனும் அங்கு வந்துவிட பதற்றத்துடன் திருமணம் அரங்கேறியது..இருவர் வீட்டிலும் ஒத்துழையாமை போராட்டம் வெடிக்க தாம்பரத்தில் கணவன் மனைவியாய் குடியேறியிருந்தார்கள்...

ஆரம்ப கால திருமண வாழ்க்கையைப் பற்றி நண்பர்கள் அறிவுரை என்ற பெயரில் இருவரையும் பயமுறுத்த தவறவில்லை..மணி நடுத்தர குடும்பத்தில் வளர்ந்தவள் என்பதால் அவனுடைய சாஃப்ட்வேர் சம்பளத்தில் குடும்பத்தை நகர்த்துவது அவளுக்கு மிக எளிதாகப்பட்டது...முதல் வருடம் குழந்தை வேண்டாம் என்று இருவரும் ஒப்புதல் தீர்மானம் நிறைவேற்றிய அன்று இரவே முதலிரவு ஆனதுதான் வேடிக்கை..'பெரிய இவரு மாதிரி பேசுனீங்க?போங்க...ஏன் இப்டி பண்ணீங்க?'என்று பொய்யாய் சிணுங்கினாள்..'குழந்த பிறந்தாதானே சீக்ரம் நம்மள வீட்ல சேத்துப்பாங்க,அதுக்குதான்' ,நல்ல பையன் போல பதில் சொன்னதும் அவள் சிரித்துக்கொண்டே தலையணையைக் கொண்டு வலிக்காமல் அடித்தாள்...ஆனால் அவன் சொன்னதிற்கும் மேலாக பிரசவத்தின் ஆறாவது மாத இடையிலேயே மணிமொழியின் குடும்பம் அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டது..முதல் பிரசவத்திற்காக அவளை வீட்டிற்கு அழைத்து சென்றபோது அவன் வாழ்வில் முதன்முறையாக தனிமை படுத்தப்பட்டதாக உணர்ந்தான்..நண்பர்கள் எவ்வளவு நெருங்கி வந்தாலும் அவனால் அந்த வெறுமையின் கசப்பை ஏற்றுக்கொள்ளமுடியவில்லை..அன்று மாலையே அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்று அவளை தன்னுடனே வருமாறு அழைத்துவிட்டான்..காத்திருந்தவள் போல் அவளும் அவனை வந்து கட்டிக்கொண்டாள் கண்ணீர் மல்க..கன்னத்தில் உருண்டுவரும் கண்ணீரை ஒரு சிறுபுன்னகையோடு துடைத்துவிட்டு விழித்து பார்க்கையில் இரயில் கிண்டியில் நின்றுகொண்டிருந்தது...


                                                                                                   
                                                                                                  தாம்பரத்திற்கு இன்னும் எட்டு மைல்கள்..... 
                                                                                                                                                               காத்திருங்கள்......









9 comments:

Gowripriya said...

:) good flow of writing :)

சத்தியசீலன் said...

NIce !

guna said...

dai room potu yosipiya

மயிலன் said...

#Gowripriya said...
:) good flow of writing#

நன்றி அக்கா:)

மயிலன் said...

#சத்தியசீலன் said...
NIce !#

நன்றி தோழரே..

மயிலன் said...

#guna said...
dai room potu yosipiya#

இரயில் பயணத்தில் யோசித்தது...

dr.kabilkumar said...

romba nalla iruku unga eluthin suvai..vaalthukkal:)

Karthik said...

I'm Karthik from Coimbatore, currently working in Bangalore. I read your blogs and they are damn good. My best wishes for your future works Mayilan :)

gouri said...

nice