சகித்தவர்கள்...

5 Nov 2011

மரண அறிவிப்பு...

மயிலிறகின் மற்றோர் குறுங்கதை..கொஞ்சம் மனதிற்கு பக்கத்திலிருந்து...


அன்று காலை மிக சாதாரணமாகத்தான் அவன் மருத்துவமனைக்கு கிளம்பினான்..இறுதியாண்டு அறுவை சிகிச்சை பட்டதாரி மாணவன் என்பதால் அவனது அணுகுமுறையில் இயற்கையாகவே ஒரு மிடுக்கு தெரியத்தான் செய்தது..கொஞ்சம் நடக்க நடக்க,விடுதியின் நாற்றம் மறையும் முன்னரே மருத்துவமனையின்  வாசம் நெடியேற்றியது...மருத்துவமனை ஊழியர்களின் சில போலி மரியாதைகளைக் கடந்து,நோயாளிகள் கூட்டத்தில் கொஞ்சமாய் பிதுங்கி,நிறையவே வியர்த்து ஒரு வழியாய் நான்காம் மாடியில் உள்ள தீவிர சிகிச்சை பிரிவிற்குள் நுழைந்ததும் ஏ.சி. அன்று சிறிதளவு மெனக்கெட்டு இருப்பதை அவனால் உணரமுடிந்தது..

"என்ன சார் இவ்ளோ லேட்டு?",இரவுப்பணி முடிந்து முகத்தில் புதைந்துகிடந்த  கண்களை கொஞ்சம் கடினப்பட்டு முறைக்கவைத்து கேட்டாள் தோழி..
"சாரி டா...நைட் படத்துக்கு போயிர்ந்தேன்..சோ நல்லா தூங்கிட்டேன்.."பாவமாக முகத்தை வைத்துக்கொள்ள முயற்சிக்கூட செய்யவில்லை அவன்..
"அப்றம், நைட் என்ன ஹைலைட்..? அந்த ரெண்டாவது பெட் காலியா இருக்கு? சண்முகம்னு ஒரு கேஸ் தானே அங்க இருந்துச்சு?..",நெற்றியை சுருக்கி கேட்டான் அவளிடம்.. 
 "ஹ்ம்ம்..நைட் 1 . 30 க்கு எக்ஸ்பைர்ட்...", விடுதிக்கு கிளம்ப ஆயத்தமாகிக்கொண்டே விடையளித்துக்கொண்டிருந்தாள்.. 
"ஹோ..எக்ஸ்பெக்டெட்தான்..மத்த பேஷண்ட்ஸ்லாம் ?.." என்று அவன் கேட்டதும், "கேஸ் 1 அண்ட் 4 ..சேம் கண்டிஷன்தான்..கேஸ் 3 கொஞ்சம் இம்ப்ரூவ்மென்ட் இருக்கு.." என்று சொல்லி நிறுத்தாமல்... "ஹே..அப்றம் ஒரு ச்சின்ன ஹெல்ப்...செய்வியா?....இன்னிக்கு நமக்கு ICU duty முடியுதுள்ள..? சோ, இப்ப ஊருக்கு போலாம்ன்னு ஒரு ப்ளான்..அதுக்கு..."என்று அவள் இழுத்துக்கொண்டிருக்கும் போதே அவன் குறிக்கிட்டு.. "அதுக்கு என்ன...? உன்னோட நைட்-ட்யூட்டி ய சேத்து நானே பாக்கணும் அதானே.."என்று கேட்டு புருவம் உயர்த்தினான்...
அவளும்,"ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்ஸ்" என குழைந்தாள்..அழகான தோழி வேறு....கொஞ்சம் யோசிப்பதுப்போல் நடித்துவிட்டு ஒப்புக்கொண்டான்..

அது ஒரு நான்கு படுக்கைகள் கொண்ட தீவிர சிகிச்சை பிரிவு..கடந்த பதினான்கு நாட்களாக இவர்கள் இருவர் பொறுப்பில்தான் இருந்தது..அன்றுதான் கடைசி நாள்..இரவு அவள் வரப்போவதில்லை என்பதையும் ,இவனே மறுநாள் காலைவரை பணியில் இருக்கவேண்டும் என்ற கட்டாயத்தையும் கொஞ்சம் சலிப்புடன் ஜீரணித்துக்கொண்டிருந்தான்..இன்னும் சிறிது நேரத்தில் மேற்பார்வையிட பேராசிரியர்கள் வந்துவிடுவார்களென அவசரமாய் கேஸ் ஷீட்களை எடுத்துக்கொண்டு அந்த மூன்று நோயாளிகளின் தேர்ச்சி நிலைகளைக் குறிப்பெடுத்துக்கொண்டிருந்தான்..முதல் நோயாளி இவன் பணியிலிருக்கும் பதினான்கு நாட்களுக்கு முன்பிருந்தே கோமாவில் உள்ளவர்..முன்னேற்றம் பெரிதாய் இல்லாததும் அவனை ஆச்சர்யப்படுத்தவில்லை..இரண்டாவது படுக்கைக்கு நகரும் முன்னரே பேராசிரியர் தன் ஜால்ரா படையோடு வந்து,வழக்கம்போல ஒரு ருத்ர தாண்டவம் ஆடிச்சென்றார்..அவரது அர்ச்சனை எதையும் காதில் நுழைத்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதில் கவனமாய் இருந்தான்..

அவர் கடந்து சென்றதும் செவிலியர்களைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே ,"இந்த ஆள் சீக்ரம் ஹார்ட் அட்டாக் வந்து செத்தாலும் செத்துடுவாரு...மனுஷன் இப்புடி டென்ஷன் ஆகுறாரு..?" என்று சொல்லி அவ்வளவு நேரம் வாங்கிய வசைகளால் அவன் பெரிதாய் பாதிக்கப்படாதது போல ஒப்பேத்திக்கொண்டான்..அங்கிருக்கும் ஊழியரிடம் "அண்ணே..டீ வாங்கிட்டு வர்றீங்களா?" என்று அவரை அனுப்பிவிட்டு பணியைத் தொடர்ந்தான்..இரண்டாவது படுக்கையின் வெறுமை நீண்ட நேரம் நீடிக்காது என்று அவனுக்கு தெரியும்...எந்நேரமும் ஒரு புது நோயாளி அங்கே கொண்டுவரப்படலாம் என்பதால் அந்த படுக்கையும் அதை சார்ந்துள்ள சாதனங்களும் நல்ல நிலையில் உள்ளனவா என்று உறுதி செய்து கொண்டு நகர்ந்தான்..

மூன்றாம் படுக்கைக்கு சென்றபோதுதான் காலையில் தன் தோழி அந்த நோயாளியிடம் கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருப்பதாய் சொல்லிவிட்டு போனது அவனுக்கு உரைத்தது..அந்த நோயாளி கண் திறந்து பார்த்ததோடு இல்லாமல் கைகளில் கொஞ்சம் அசைவும் தெரிந்தது..ஒரு மிக கோரமான சாலை விபத்தின் பலனாய் பதினோரு நாட்களுக்கு முன்பு அனுமதிக்கப்பட்ட பெண் அவர்..மூளையில் இரத்தம் உறைந்துபோனதால் இத்தனை நாட்களாக சுயநினைவற்ற நிலையில் இருந்தவர்,இப்போது விழித்திருப்பதும் பேச முயற்சித்திருப்பதும் அவனுக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாய் இருந்தது..சிறிதாய் புன்னகைத்துவிட்டு குறிப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு நான்காம் படுக்கைக்கு நகர்ந்து எழுத்துபணிகளை முடித்துக்கொண்டு அவனது இருக்கைக்கு சென்றான்..

ஒருவழியாய் தேநீரும் வந்திருந்தது...அதை உரிந்துக்கொண்டே,இந்த பதினைந்து நாட்களுக்கான பணி அறிக்கையை எழுதி கொண்டிருந்தான்..மொத்தமாய் பன்னிரண்டு மரணங்கள் என்று எழுதும் போது அவனிடம் எந்த ஒரு பதற்றமோ உறுத்தலோ இல்லை...பெரும்பாலும் தீவிர சிகிச்சை பிரிவில் நிகழும் மரணங்கள் தவிர்க்க முடியாதவைகளாக இருப்பதும்,கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகால மருத்துவ படிப்பும் அவனது உணர்சிகளை கொஞ்சம் மரத்துப்போகவைத்திருந்தது..ஆனாலும் அவன் எப்போதும் மரணத்தை நோயாளியின் உறவினர்களிடம் அறிவிக்கும்போது அவர்களது உணர்சிகளுக்கு மரியாதை கொடுக்க தவறியதில்லை..நோயாளியின் மோசமான நிலையைக் கனிவான முறையில் அவ்வபோது அவர்களிடம் சொல்லி சொல்லி அவர்களை மனதளவில் தயார் செய்துவிடுவதுண்டு..மரணம் சம்பவிக்கும் போதும் அதை உடனே அறிவித்து விடாமல்,நிலைமை ரொம்பவும் மோசமாகிவிட்டதாக சொல்லிவிட்டு,ஒரு பத்து நிமிடங்கள் தாமதித்தே அறிவிப்பான்..

உயிர் காக்கும் சாதனங்கள் அவனைச் சுற்றியிலும் ரீங்காரமிட்டு கொண்டிருக்க குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்து நேரத்தைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தான்..மதிய உணவிற்கு நேரமானதும்,ஒரு முறை மூன்று நோயாளிகளையும் கண்காணித்துவிட்டு கிளம்ப முற்படும்போது அந்த நோயாளி பெண் அவனிடம் ஏதோ கேட்க முயற்சித்தாள்..ஒன்றும் அவனுக்கு புரியாததால்,"இப்போ தூங்குங்க" என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பிவிட்டான்..இவன் வெளியே வந்ததும்,"இப்போ எப்டி சார் இருக்காங்க..?",என்ற வழக்கமான கேள்வியைக் கேட்டார் அவளது அண்ணன்..ஆனால் இவன் வழக்கத்திற்கு மாறாய்,"பரவால்ல கண் முழிச்சு பாக்குறாங்க..பொழைக்க வாய்ப்பு இருக்கு"..என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவர் திடீரென அவன் காலைப் பிடித்து "ரொம்ப நன்றி சார்..எப்டியாவது காப்பாத்திடுங்க..அவ புருஷன்,மாமனார்,மாமியார் எல்லாம் அந்த ஆக்சிடென்ட்ல ஸ்பாட்லயே செத்துட்டாங்க சார்..இந்த கொழந்த அனாதைய ஆய்டக்கூடாது சார்.."என்று கதறினார்..அவரைத் தேற்றிவிட்டு,கொஞ்சம் கனமான மனதுடன் விடுதிக்கு நடந்தான்..

இத்தனை நாள் தான் வரும்போதும் போகும்போதும் அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் அந்த குழந்தை அவளுடையது என்று அவன் நினைத்துக்கூட பார்த்ததில்லை..உணவை முடித்துக்கொண்டு திரும்பும்போது,அவர் அந்த குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு செவிலியர்களிடம் தன்னை உள்ளே அனுமதிக்குமாறு கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தார்..சினிமா பாணியில் அவர்கள்,"உள்ளல்லாம் வரக்கூடாது..பேஷண்ட்ட டிஸ்டர்ப் பண்ணாதீங்க.."என்று மேதாவித்தனமாய் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்..இவன் சென்று,"சிஸ்டர்...,பரவால்ல,அலோ பண்ணுங்க.."என்று சொல்லி தானும் உள்ளே நுழைந்தான்..அந்நேரம் அந்த பெண் மயங்கியிருந்தார்..படுக்கையில் இருந்து கொஞ்சம் தொலைவில் நின்று பார்த்து அழுதுவிட்டு அவர் வெளியேறியதும் இவன் அந்த பெண்ணை நெருங்கினான்..

மொட்டையடித்து,மூக்கில் குழாயிட்டு,உடம்பில் பல இடங்களில் ஒயர்கள் பொருத்தி,எந்நேரமும் சத்தமிட்டுக்கொண்டிருக்கும் கருவிகளின் இடையே காண சகிக்காத நிலையில் படுத்து கிடக்கும் அவளை சில நிமிடங்கள் பார்த்துக்கொண்டே நின்றிருந்தான்..காயங்களால் முகம் அலங்கோலப்பட்டிருந்தாலும் நிச்சயம் அவள் அழகானவளாக இருக்க வேண்டும்..தேவதை போல ஒரு குழந்தை, தன் தாயின் நிலையறியாது விளையாடிக்கொண்டிருப்பதும் அவனுக்கு ஏதோ ஒரு அழுத்தத்தைத் தந்துக்கொண்டிருந்தது..அவள் மறுபடியும் பேச துடிக்கும் பொழுதிற்காக காத்திருந்தான்..ஆனால் அவள் மயங்கியே இருந்தாள்..அவ்வபோது 'அவள் விழிக்கிராளா?' என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்..நேரம் விரைந்துக்கொண்டே இருந்தது..மாலை நேர தேநீர்,காதலியின் ஒரு தொலைப்பேசி அழைப்பு என்று அவனும் நேரத்தை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தான்..இரவு 8 மணியானதும் இது வழக்கமாய் தான் கிளம்பும் நேரம் என்றாலும்,அன்று இரவும் அவனே பணியைத் தொடரவேண்டும் என்பதால் உணவு இடைவேளை நேரமானது அது..

மறுபடியும் வெளியே வரும்போது அவளது அண்ணன் எதிர்பட்டார்.."இன்னும் கண் முழிக்கல..முழிச்சதும் சொல்றேன்" என்று கடந்து சென்றான்..உணவை முடித்துக் கொண்டு திரும்பியவுடன்,கொண்டு வந்திருந்த புத்தகத்தோடு இருக்கையில் ஐக்கியமானான்..அவ்வபோது அவளின் கண் விழிப்பிற்கான ஏக்கமும் தெரிந்தது அவனிடம்..புத்தகம் வழக்கம்போல தூக்கத்தை கயிறு கட்டி இழுத்தது..மணி நள்ளிரவு பன்னிரெண்டு என்று பார்த்ததும் அவனுக்கு கொஞ்சம் நம்பிக்கை தளர்ந்தது..கொஞ்சம் விரக்தியுடன் மொபைலில் வந்திருந்த குட் நைட் செய்திகளை வாசித்துக் கொண்டிருந்தான்..திடீரென ஒரு முனகல் சத்தம் கேட்கவே கொஞ்சம் உற்சாகமாய் எழுந்து அவளை நோக்கி ஓடினான்...

கொஞ்சமாய் அவனுக்கு சந்தோஷம் பீறிட்டது..அவள் கண்களின் செய்கையால் அருகில் வரும்படி அழைத்தாள்..அவனும் மெல்ல குனிந்து அவளுக்கு செவி கொடுத்தான்..அவள் வாயில் இருந்து வரும் காற்றினைக் கோர்த்து என்ன கேட்கிறாள் என்று புரிந்துக் கொண்டவனாய் நிமிர்ந்து..சிறிதாய் நிதானித்து,"அவரு செலவுக்கு காசு எடுத்துட்டுவர ஊருக்கு போயிருக்கார்..நாளைக்கு வந்துடுவார்.." என்ற கட்டாய பொய்யை ஒரு கனத்த நெருடலுடன் சொல்லிவைத்தான்.."ஒரு நிமிஷம் இருங்க..உங்க குழந்தைய கூட்டிட்டு வரேன்" என்று சொல்லி அவசரமாய் வெளியே சென்று அவர்களை அழைத்து வந்தான்..வரும்போதே கணவன் இறந்ததை சொல்லிவிட வேண்டாம் என்றும் அறிவுறுத்தியிருந்தான்..

அண்ணனைக் கண்டதும்,"அண்...அண்...ண"..சில நாட்கள் செயற்கை சுவாசம் செலுத்த தொண்டையின் வழியே குழாயிடப் பட்டிருந்ததால்,அவளது குரல் கொஞ்சம் கரகரத்திருந்தது.. தூங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தையைக் கண்டதும் வரண்டுக் கிடந்த கண்கள் நிரம்பிக் கொண்டது..அழுகையைக் கூட அனுமதிக்க மறுத்தது அவளது முகத்தின் காயங்கள்..கண்ணீர் மட்டும் கடலென வடிந்துக் கொண்டிருந்தது..சிறிது நேர பார்வை பரிமாற்றங்களுக்குப் பிறகு அவள் அண்ணனைக் கொஞ்சம் தேற்றி வெளியே அனுப்பி வைத்தான்..அவளும் முடிந்தவரை கண்ணீரைக் கசிந்து விட்டு களைப்பாய் கண் மூடினாள்..அவன் புத்தகத்தை ஓரமாய் தள்ளிவைத்து மேசையில் சிறிது போராடி கண்ணயர்ந்தான்..

விடியற்காலை நான்கரை மணிக்கு,"அட இது கோமாவுல கெடக்கும் போது தொல்ல இல்லாம இருந்துச்சு..முழிச்சதும் மனுஷாள தூங்க விடாது போலிருக்கே.." என்று வார்டு ஆயாம்மா சத்தமிட அவன் விழித்துக் கொண்டான்..அவள் மீண்டும் விழித்துக் கொண்டதை உணர்ந்து,அந்த ஆயாம்மாவிற்கு அதட்டல்களை அள்ளி இறைத்து,அவளருகில் சென்றான்..இவனைப் பார்த்ததும் அவள் கண்கள் கொஞ்சம் ஆறுதலுற்றதை உணர்த்தின.."வந்..வந் து..டா...ரா..",என்பதுதான் அவளின் முதல் வார்த்தை.."இன்னும் மதியம் ஆகல...வந்ததும் நானே சொல்றேன்..",இதுவரை யார்க்கும் போலி நம்பிக்கை கொடுக்காதவன் இம்முறை வேறு வழியின்றி மீண்டும் அவளைப் பொய்யால் நம்பிக்கையூட்டினான்..

அவளது ஏக்கமும் வலியும் அவனுக்கு குற்ற உணர்ச்சியைக் கொடுத்தது..கொஞ்ச நாட்களில் அவளுக்காய் புரிந்துவிடும்..அதுவரைக் கொஞ்சம் மன நிம்மதியாவது எஞ்சட்டும் என விட்டு விட்டான்..பணி நிறையும் நேரம் வந்துவிட்டது..மற்ற இரு நோயாளிகளையும் பார்த்துவிட்டு..கடைசியாய் இவளிடம் வந்து நின்றான்..அவள் புன்னகைக்க முயற்சிக்கிறாள் என்று கண்களில் இருந்து புரிந்துக் கொண்டு,இவனும் பொய்யாய் புன்முறுவினான்..எப்படி உண்மையை அவள் ஏற்க போகிறாள்..?யார் எப்படி அவளிடம் எடுத்துரைப்பார்கள்? என்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் விடையில்லை அவனிடம்..

அடுத்த பதினைந்து நாட்கள் பொறுப்பேற்க வரும் நண்பரிடம் இதை எடுத்து சொல்லி அவளிடம் மெல்ல மெல்ல உண்மையை உணரவைக்க வேண்டும் என்று யோசித்துக்கொண்டான்..நேரம் காலை 8 மணியானது..நண்பனும் வந்து விட்டான்..ஒவ்வொரு நோயாளியைப் பற்றியும் விவரித்து பொறுப்பை ஒப்படைத்துக் கொண்டிருந்தான்..அவளின் படுக்கையருகே வந்ததும்,"இந்த பேஷன்ட் கோமாலேந்து நேத்துதான் வெளிய வந்தாங்க..பிட் சென்சிடிவ் ப்ராப்ளம் இஸ் தேர்..ஆக்சுவலி ஹர் ஹஸ்பன்ட் எக்ஸ்பைர்ட் இன் தி சேம் ஆக்சிடென்ட்...பட் ஷி...."என்று அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவள் தனது உயிரின் கடைசி வலியையும் தாண்டி வீரிட்டு கதறினாள்...அவளுக்கு ஆங்கிலம் தெரிந்திருக்கும் என்று அவன் எதிர்ப்பார்த்திருக்கவில்லை...வழக்கமாய் அரசு மருத்துவமனைகளில் நோயாளிகளின் கஷ்டங்களை ஆங்கிலத்தில் உரையாடிக் கொள்ளும் பழக்கத்தில் வளர்ந்த அவன்,ஒரு கணம் உயிரற்று அவளையே உற்று நோக்கி நின்றான்..நண்பன் இவனைத் தேற்றினான்,"ஹே..விட்ரா..ஷி வில் பீ ஓகே..இந்த பக்கம் வா' என்று அவனை இழுத்து சென்றான்..

கொஞ்சம் நிதானித்து,"அவங்கள பாத்துக்கோ டா" என்று நண்பனிடம் சொல்லிவிட்டு அவள் முகத்தைப் பார்க்காமல் வெளியேறினான்..வெளியே வந்ததும் அவளது அண்ணன் ஓடிவந்து,"இப்ப எப்டி சார் இருக்கா?" வழக்கம் மாறாத பதற்றத்துடன் கேட்டார்.. முதன்முறையாக பதிலேதும் சொல்லாமல் கொஞ்சம் கலங்கிய கண்களுடன் கடந்து சென்றான்..நான்கு மாடிகள் இறங்கிய பின்னரும் அந்த கதறல் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது..அவனுக்கு மட்டும்...

முற்றும்..




42 comments:

thaenmozhi said...

engalukum ketka seithu viteer, antha kodum marana olathai.. maranangal namaku puthithilai thaan endralum, pathaika thavaruvathilai nenjam, ovoru uyir vidai perum pothum.. antha iruthiaandu pattathari manavanuku, enathu mariyathaikuriya paaratukal.. kavalai vendam,aval nimathiyudan thaan sendrirupaal, than kuzhanthaiyai, manidhaabimaanam enjiyirukum ulagil than vittu chelgirom endra nambikaiyudan.. athu poikapadamal paarthu kolvom..:)

மயிலன் said...

நிச்சயமாய் தோழி...
கருத்து பகிர்வுக்கு நன்றி..:)
அவள் இறப்பதாய் நான் சொல்லவில்லை..
இறந்தது மனதளவில் மட்டுமே...

mrithulla vani said...

கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகால மருத்துவ படிப்பும் அவனது உணர்சிகளை கொஞ்சம் மரத்துப்போகவைத்திருந்தது..

அவள் வாயில் இருந்து வரும் காற்றினைக் கோர்த்து என்ன கேட்கிறாள் என்று புரிந்துக் கொண்டவனாய் நிமிர்ந்து..

அவள் புன்னகைக்க முயற்சிக்கிறாள் என்று கண்களில் இருந்து புரிந்துக் கொண்டு,இவனும் பொய்யாய் புன்முறுவினான்..

really fantastic..
simply poetic flow of writing...

பொதினியிலிருந்து... கிருபாகரன் said...

தலைப்பு பார்த்து பயந்துட்டேன் :). நல்லது நடந்தால் நல்லது

Philosophy Prabhakaran said...

Great... No words...

Philosophy Prabhakaran said...

remove word verification...

thaenmozhi said...

nalla velai..:) thanathu uyirin kadaisi vali enbathai,uyirai izhuthu pidithu kondiruntha udalukum serthu endru,thavaruthalaga artham kondu viten.. antha kutti devathaiyai adikadi ulle anumathipathu avasiyam.. yemanidam poritu thaayai meetkum sakthi kondaval aval.. naam nadathum punidha yudhthathin kutti thalabathigal allava ivargal.. vetri pera manamurugi vazhthugiren..

NHTG said...

Andha irudhi aandu maanavan nee dhaane? :)

bandhu said...

very well written.. கொஞ்ச நேரம் அந்த இடத்தில் நானே இருந்தது போல இருந்தது!என்னமா எழுதறீங்க! superb!

மயிலன் said...

#கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகால மருத்துவ படிப்பும் அவனது உணர்சிகளை கொஞ்சம் மரத்துப்போகவைத்திருந்தது..

அவள் வாயில் இருந்து வரும் காற்றினைக் கோர்த்து என்ன கேட்கிறாள் என்று புரிந்துக் கொண்டவனாய் நிமிர்ந்து..

அவள் புன்னகைக்க முயற்சிக்கிறாள் என்று கண்களில் இருந்து புரிந்துக் கொண்டு,இவனும் பொய்யாய் புன்முறுவினான்..

really fantastic..
simply poetic flow of writing...#

நன்றி தோழி...
உங்களின் பாராட்டிற்கு பிறகு அந்த வரிகளை நானும் கொஞ்சம் கூடுதலாய் உணர்ந்தேன்..

மயிலன் said...

#பொதினியிலிருந்து... கிருபாகரன் said...
தலைப்பு பார்த்து பயந்துட்டேன் :). நல்லது நடந்தால் நல்லது#

:) நல்லதே நடக்கும் தோழர்..
வருகைக்கும் கருத்து பகிர்விற்கும் நன்றி...

மயிலன் said...

#Philosophy Prabhakaran said...
Great... No words...#

வலைப்பூ,சினிமா,ட்விட்டர்,அரசியல் என சகலகலா விமர்சகரிடமிருந்து ஒரு வாழ்த்து..நிச்சயம் பெருமைப்படுகிறேன்..
நன்றி பிரபா..:)

மயிலன் said...

#NHTG said...
Andha irudhi aandu maanavan nee dhaane? :)#

நான் இரண்டாம் ஆண்டே..
சிற்சில அனுபவங்களின் புனைவே இந்த பகிர்வு..
அதனாலோ என்னவோ,இதில் அந்த பாத்திரத்திற்கு பெயர் வைக்க தோன்றவில்லை..

மயிலன் said...

#bandhu said...
very well written.. கொஞ்ச நேரம் அந்த இடத்தில் நானே இருந்தது போல இருந்தது!என்னமா எழுதறீங்க! superb!#

ஒரு கணிப்பொறியியல் நிபுணரை சிறிது நேரம் மருத்துவராய் உணர செய்ததில் மகிழ்ச்சி..
வருகைக்கும் வாழ்த்துக்கும் மிக்க நன்றி நண்பரே..
தொடர்ந்து பின்பற்றவும்..

mrithulla vani said...

just now noticed,in ur 'பூங்காநகர் முதல் தாம்பரம் வரை' also, u ve not named the protagonist...

adhuvum anubava pagirvo?? :):):)

மயிலன் said...

அப்படியில்லை தோழி..ஆனாலும் ஏனென்று தெரியவில்லை..
குறுக்கு விசாரணை என்பது இதுதானோ..? :)

மயிலன் said...

#Philosophy Prabhakaran said...
remove word verification..#

நீக்கிவிட்டேன் பிரபா..
குறிப்பிட்டமைக்கு நன்றி..

Agalya Sakthi said...

Really good one..... I imagined all the characters in my mind, including that baby and her uncle.... Thank u for giving such feeling.... I love this since i love pain.....
after a long time i shed some tears after a reading a story......!!

மயிலன் said...

மிக்க நன்றி தோழி..
மயிலிறகில் அதிக பின்னூட்டங்கள் பெற்றது இந்த படைப்புதான்..
நிறைவான மகிழ்ச்சி...

Anonymous said...

really a nice one...
i did read it thrice...

Philosophy Prabhakaran said...

காதல் என் காதல் எங்கே...???

மயிலன் said...

மனதிற்குண்மையாய் அது என்னுடைய இடுகை இல்லை..யார் எப்படி செய்தது என்றும் அறிய இயலவில்லை பிரபா..

வை.கோபாலகிருஷ்ணன் said...

கதை கடைசி வரை ஒரே திக்திக்குனு போனது. முடிவை ஓரளவு ஊகிக்க முடிந்தது.

கதையை வாசிக்கும் போது.நாமும் அந்த ஆஸ்பத்திரி வார்டிலேயே இருப்பது போன்ற பிரமையை ஏற்படுத்தியது.

பாராட்டுக்கள். vgk

வை.கோபாலகிருஷ்ணன் said...

Voted in Indli 2 to 3 &
Tamilmanam also 2 to 3

தினமும் 4 கதைகள் வீதம் இந்த வாரம் மட்டும் தமிழ்மண நட்சத்திரப்பதிவாக வெளியிட்டு வருகிறேன்.

நேரம் காலை 11 மணி புதிய வெளியீடு ஒன்று.

பிற்பகல் 2 மணி, 4 மணி, மாலை 6 மணிக்கு 3 மீள் பதிவுகள் வெளியிடுகிறேன்.

நேரம் கிடைக்கும் போது அனைத்தையும் படித்து கருத்துக்கள் கூறுமாறு அன்புடன் அழைக்கிறேன்.

7.11.2011 முதல் கதை ஜாங்கிரி. அது தான் ஆரம்பம்.

gopu1949.blogspot.com

அன்புடன் vgk

இராஜராஜேஸ்வரி said...

..நான்கு மாடிகள் இறங்கிய பின்னரும் அந்த கதறல் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது..அவனுக்கு மட்டும்.. அல்ல.. வாசித்த அனைவருக்கும் தான்..

மயிலன் said...

#வை.கோபாலகிருஷ்ணன் said...
கதை கடைசி வரை ஒரே திக்திக்குனு போனது. முடிவை ஓரளவு ஊகிக்க முடிந்தது.

கதையை வாசிக்கும் போது.நாமும் அந்த ஆஸ்பத்திரி வார்டிலேயே இருப்பது போன்ற பிரமையை ஏற்படுத்தியது.

பாராட்டுக்கள்
Voted in Indli 2 to 3 &
Tamilmanam also 2 to 3#

வருகைக்கும் வாழ்த்திற்கும் மிக்க நன்றி ஐயா..
ஓட்டுக்களை விட உங்களின் வருகையால் நிறைந்த மகிழ்ச்சி...

மயிலன் said...

#இராஜராஜேஸ்வரி said...
..நான்கு மாடிகள் இறங்கிய பின்னரும் அந்த கதறல் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது..அவனுக்கு மட்டும்.. அல்ல.. வாசித்த அனைவருக்கும் தான்#

மிக்க நன்றி தோழி..
வலைப்பூவில் இணைந்துள்ளீரென அறிந்து மகிழ்கிறேன்..

ஹ ர ணி said...

மயிலன் நிச்சயம் என்னைவிட வயதில் சிறியவராகத்தான் தாங்கள் இருக்கவேண்டும். இருப்பினும் ஒரு மருத்துவனாய் இத்தனை மனிதாபிமானத்தோடு எழுதப்பட்டிருக்கும் பதிவு என்னை நிரம்பவும் கலங்க அடிததுவிட்டது. எதிர்கால மருத்துவ உலகிற்கு ஒரு மருத்துவனாய் மனிதனாய் படைப்பாளியாய்...தாங்கள் கிடைத்திருப்பது மருத்துவ உலகம் செய்த தவம். என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

மயிலன் said...

மிக்க நன்றி ஐயா..
மருத்துவர்கள் அனைவரும் மனிதாபிமானம் மிக்கவர்களே...அவ்வாறு இல்லாதவர்களை அப்பெயர் கொண்டு அழைக்க தேவை இல்லை...
சில போலிகள், அதீத வணிகமயமாக்கல், எங்கோ ஒரு மூலையில் எவனோ ஒருவன் செய்யும் பிழைக்கு ஒட்டு மொத்த மருத்துவ சமுதாயமே சாடப்படுவது, வார இதழ்களில் தவறாமல் வெளிவரும் 'டாக்டர் ஜோக்ஸ்'....இவையனைத்தும் ஒரு சேர்ந்து ஒரு துறையைப் பற்றிய இழிவான பார்வை சமூகத்தில் பரவியிருப்பது மிக வேதனை ஐயா...
என்னைப் பொறுத்தவரை நான் இதுவரை கடந்து வந்த என் நண்பர்கள் அனைவரும் நீங்கள் எதிர்ப்பார்க்கும் அந்த நேயம் மிக்கவர்களாக இருப்போம் என நம்புகிறேன்...

arthi said...

இரு முறை படித்துவிட்டேன். கொஞ்ச நாள் கேப் விட்டு. facebook பாணியில் நூறு லைக்.. அடுத்த கதை எப்போ அண்ணா சொல்ல போற?

இரா.எட்வின் said...

மிக அருமையான கதை.
மிக லாவகமாக வருகிறது. ஒன்று சொல்லவா தோழர். இதை நீங்கள் இன்னும் போஸ்ட் செய்ய வில்லை. இப்படியாக நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். இப்போது கொஞ்சம் மெருகூட்டுங்கள். பிறகு மீண்டும் போடுங்கள். இன்னும் ஒன்றரை அடி கூடுதலான உசரத்திற்கு கதை போய்விடும்.

க்ளைமாக்ஸ் அருமை. நெகிழ வைக்கிறது.

Rathnavel said...

அருமையான பதிவு.
எனது மனதை நெகிழ வைத்து விட்டது.
எனது முகநூல் பக்கத்தில் பகிர்ந்திருக்கிறேன்.
மிக்க நன்றி ஐயா.

Akilan Gunasingam said...

அருமையான பதிவு. உங்கள் தமிழ்ப் புலமை அபாரம்...!!

Akilan Gunasingam said...
This comment has been removed by the author.
Satchi c/o Sadhguru said...

SICU dutyku ponamari oru feeling oors. Fantastic! myarchigal thodarattum.. Vazthukkal!Though am regularly following ur posts, this time, i cant stop myself putting an appreciation!Brings back memories of our old Ilakkiya sevai during the hostel day for Pseudo dubbing!

தென்காசித் தமிழ்ப் பைங்கிளி said...

உனக்குள் ஒரு எழுத்தாளன் ஒளிந்திருக்கிறான்..மேலும் கதைகள் நிறைய எழுது..புத்தகமாக வெளிக்கொண்டு வா..

Anbarasu Annamalai said...

ஒவ்வொரு எழுத்திழும் உங்களின் உணர்வுகள், ஏக்கங்கள் தெரிகின்றன. உணர்ச்சிகள் இன்னும் உயிர் வாழ்கின்றன. அருமை..

Hussaina said...

மனதை வருடியதில் இதும் இனி...

Muruganandan M.K. said...

மனதைத் தொடும் அனுபவப் பகிர்வு.

"..உணர்சிகளை கொஞ்சம் மரத்துப்போகவைத்திருந்தது."

உண்மையில் மரத்துப்போகிறதா? மரத்துவிட்டதான பாவனையைா, அல்லது உறையில் இருக்கறதா?
உறைநிலையிலிருந்து வெளிப்படத் துடிக்கிறதா?
யோசித்துப் பார்க்க வைக்கிறது.

கூகிள்சிறி .கொம் said...

நண்பா. உங்கள் பதிவுகளை திரட்டிகளில் புதிய வரவாக வந்துள்ள கூகிள்சிறியில் இணைக்கலாமே? நீங்களாகவே உடனுக்குடன் உங்கள் பதிவின் தலைப்பை மின்னஞ்சலின் Subject பகுதிக்குள்ளும் பதிவின் சுருக்கத்தையும் இணைப்பையும் Body பகுதியிலும் இட்டு rss4sk.googlesri@blogger.com என்ற மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு மின்னஞ்சல் செய்யுங்கள்.உங்கள் பதிவுகள் உடனுக்குடன் சமூக வலைத்தளங்களில் தன்னியக்க முறையில் பிரசுரமாகும்.

நன்றி
யாழ் மஞ்சு

asha said...

oru maruthuvanin mana padam....migavum arumai sir!!

மௌனகுரு said...

Ethukku boss officela aluga vakkuringa:(