சகித்தவர்கள்...

30 May 2012

ஆண்மை தவறின்... (18+)



தனக்கு சிறுநீர் கழிக்கும் குழாயை மாற்றிக்கொண்டிருக்கும் மருத்துவரை பார்க்கிறான் ஜெயச்சந்திரன். எதுவும் பேசவில்லை அவரிடம்.. இப்போதில்லை. கடந்த மூன்று நாட்களாகவே அவரிடம் பேசுவதில்லை..


"என்ன டல்லா இருக்கீங்க? சாப்டீங்களா காலைல?"


"ஹ்ம்ம்..ஆச்சு"


"மனசுதான் முக்கியம் இப்போ.. சந்தோஷமா இருந்தாலே சீக்கிரம் improvement இருக்கும்...ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி அப்பப்ப கொஞ்சம் கூட இருக்கவங்கள புரட்டிவிட சொல்லுங்க... முதுகுல bedsore வர ஆரம்பிக்குது..."


அவர் சொல்லி முடித்து சென்றதும் அவன் வெறுமையில் புன்னகைக்கிறான்.. சந்தோஷமாய் இருப்பது.. எப்படி சாத்தியம்..? அகிலாவைத் திரும்பி பார்த்து கேட்கிறான், "உன்னால சந்தோஷமா இருக்க முடியுதா?" அவள் ஏதும் சொல்லாமல் அவன் தலையைக் கோதி விடுகிறாள்.. முகத்தை மறுபுறம் திருப்பிக்கொள்கிறான்.. அவளுக்கு கண்ணீர் கரையைக் கடக்கிறது...






திருமணம் முடிந்து முழுதாய் மூன்று மாதங்கள் கூட ஆகவில்லை.. மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு இன்றோடு ஆறு வாரங்கள் ஆகிவிட்டன.. கட்டிடப் பணி மேற்பார்வையாளன். இரண்டாவது மாடியின் சாரம் சறுக்கியதால் தண்டுவடத்தில் அடிப்பட்டு படுக்கையாகி போய்விட்டான்... இரு கால்களும் உணர்ச்சியற்று செயலிழந்து கிடக்கிறது.. வாட்டர் பெட்டில் படுத்திருக்கிறான்.. காலில் கொசு கடித்தால் அகிலா அடிப்பாள்.. இவன் பார்த்துக்கொண்டு மட்டுமிருப்பான்.. ஸ்க்ரீன் வைத்து உடம்பை நித்தமும் சுத்தம் செய்து விடுகிறாள்.. ஒவ்வொரு முறை அவனது வயிற்றை, தொடைகளை, உறுப்பை சுத்தம் செய்த பின் அவளறியாமல் உறுப்பைத் தொட்டு பார்க்கிறான்.. விறைப்பு இல்லை.. எண்ணம் இருக்கிறது.. அகிலாவைத் தொட வேண்டும்.. முதலிரவு அன்று அவள் சொன்னதைப் போல முத்தமிட வேண்டும்.. மனதால் புழுங்குகிறான்.. அவளுக்கு தெரியாமல் அழுதுவிடுவதும் உண்டு...


சந்தோஷமாக இருக்க சொல்லிவிட்டு போகிறார் டாக்டர்.. மனைவியை சந்தோஷமாக வைத்துகொள்ள முடியாத தன்னுடைய இயலாமை அவனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அரிக்கத் தொடங்கிவிட்டது.. முன்பெல்லாம் அகிலா இல்லாத நேரங்களில் டாக்டர் வரும்போது கேட்பதுண்டு.. "சார்.. நான் ஆயுசுக்கும் impotent தானா?" அறிவியலை சொல்லி குழப்பாமல் ஆறுதல் சொல்லும் அவருடைய பதிலில் அவனுக்கு நாட்டமில்லை.. வார கணக்கில் மருத்துவமனையில் இருப்பதால் பார்க்கவரும் உறவினரின் எண்ணிக்கையும் குறைந்திருந்தது.. அப்பாவியாய் அவளிடம் கேட்பான், "இன்னைக்கு ஏன் யாரும் பாக்க வரல?" ஏதோ ஒரு பொய்யை சொல்லி அவளும் அவனை தேற்றிவைப்பாள்..




பெரியோர்களால் நிச்சயிக்கப் பட்ட திருமணம்.. கலயாணத்திற்கு முன்பு அதிகம் பேசியதில்லை.. இங்கே அகிலாவைப் பற்றி நிச்சயம் சொல்லவேண்டும்.. சற்றே நல்ல உயரம், மாநிறம், நல்ல சுருட்டை முடி , சேலை கட்டி நின்றால் என்னைப் பார் என்று திமிரும் அழகு.. கல்லூரி படிப்பை பாதியில் விட்டுவிட்டு பெற்றோரின் விருப்பப்படி மணவாசம் வந்துவிட்டாள்... ஜெயச்சந்திரன் தாயில்லா பிள்ளை என்பதாலோ என்னவோ திருமணம் முடிந்த ஓரிரு நாட்களில் அவனது உலகம் இவளை மட்டுமே சுற்ற தொடங்கிவிட்டது... பணியில் இருக்கும் போது கூட மணிக்கு ஒரு முறை தொலைப்பேசிடுவான்.. அதற்கு பொதுவாய் சொல்லப்படும் "புது பொண்டாட்டி" என்பதைத் தாண்டி ஒரு பற்றுகோடு இருக்கத்தான் செய்தது...


மாமியாரும் மாமனாரும் வந்திருக்கிறார்கள்.. பார்த்த நொடியே உடைந்து அழ தொடங்கிவிட்டான்.. இதற்காகவே சமீப நாட்களாய் அவர்கள் வருவதை குறைத்துகொண்டுவிட்டார்கள்... அவர்கள் அகிலாவை அழைத்து தனிமையில் என்ன சொன்னாலும் குற்ற உணர்ச்சியிலோ, இயலாமையிலோ, சமயங்களில் பயத்திலோ வரும் அந்த மன குமுறலுடன் போராடும் வேதனையில் சில கணம் மரித்து பிழைப்பான்... இன்றும் அது நடக்கிறது.. அவனுக்கு கத்திவிட வேண்டும் போல இருக்கிறது, "அப்படி என்ன என்கிட்ட மறைக்கிறீங்க?" என்றோ, "இவன்கூட எப்புடி இனிமே குடும்பம் நடத்த போற?ன்னு கேக்குறீங்களா?" என்றோ, "அவளுக்கு வேற கல்யாணம் பண்ண போறீங்களா?" என்றோ ஏதோ ஒன்று கத்தவேண்டும் அவனுக்கு... முன்பெல்லாம் "அப்படியிருக்காது" என்று தனக்கு தானே சமாதானம் சொல்லிக்கொள்வான்.. இப்போது குறிப்பாக இன்று அப்படி நினைத்து தன்னை தானே தேற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை.. கழுத்தை உயர்த்தி அவர்கள் பேசிக்கொண்டு இருப்பதை எக்கி எக்கி பார்க்கிறான்.. இடுப்பை உயர்த்த முடியவில்லை.. கண்களை மூடி தேங்கியிருந்த கண்ணீரை அப்புற படுத்திகொண்டு சாய்கிறான்..



அவர்கள் சென்றுவிட்ட பின்னர் விட்டத்தை வெறித்தபடியே படுத்திருந்த அவனிடம் வந்து, "எதாவது சாப்டறீங்களா? பழம் நறுக்கி தரவா?" இவ்வாறாக என்னனவோ கேட்டுகொண்டிருக்கிறாள் அகிலா. பதில் ஏதும் இல்லை... மேலே கை வைக்கிறாள், "உனக்கு வேற மாப்ள பாக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்களா? என் என்கிட்டே மறைக்குரே? சொல்லு..." என்று அவன் நிறுத்தும் முன் தரையில் உட்கார்ந்து தேம்ப ஆரம்பித்து விட்டாள்.. மணி கணக்கில் பரவி கிடந்த மௌனத்திற்கு பிறகு சோற்றையும் இரசத்தையும் பிணைந்துவந்து அவனிடம் நீட்டினாள்.. முகத்தை திருப்பி கொண்டவனின் அருகில் அமர்ந்து ஊட்டிவிட தொடங்கினாள்..


நிதானமாக அவன் "நா கேட்டதுக்கு நீ பதில் சொல்லலையே" என்றதும் அதிர்ந்து போனாள்..


"உங்களுக்கு ஏன் இப்பிடியெல்லாம் தோணுது.. செலவுக்கு பணம்தான் கொடுக்க வந்தாங்க..."


"அப்போ இனிமே நான் ஒதவாக்கர... பைசா புண்ணியம் இல்லாதவன்..."


"என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு? இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல சரியாயிரும்... ஏன் இப்புடி உங்கள நீங்களே கொழப்பிக்கிறீங்க? "


"சரி சொல்லு.. காலத்துக்கும் இப்புடியே நா மொடமா கெடந்தா?..." என்றவனின் வாயை அவசரமாய் பொத்திவிட்டு அழத் தொடங்கிவிட்டாள்.. அவன் மீண்டும் விட்டத்தை வெறிக்க தொடங்கியிருந்தான்...


நான்கைந்து ஆரஞ்சு பழம், அவற்றை ஜூஸ் ஆக்கப்போகும் ஒரு பிளாஸ்டிக் திருகி, பாதி காலியாகி இருந்த ஒரு ஹார்லிக்ஸ் பாட்டில், கட்டிலின் மேல் விளிம்பில் ஒரு நீல அட்டையில் புதிய ஏற்பாடு புத்தகம், கீழே ஒரு bed pan... முதல் கொஞ்ச நாட்கள் டாக்டர் ஊசி போடும்போது "முருகா" எனும் அவனது அலறல் இப்போது "ஏசப்பா"வாக மாறியுள்ளது...நீண்ட நாளேய மருத்துவமனை இருப்பின் அடையாளங்கள் எல்லாம் அப்படியே இருந்தது அவனை சுற்றியும்... அவனிடமும்... யோசனைகள், பயங்கள், சந்தேகங்கள்....முக்கியமாய் எல்லாம் சேர்ந்த குழப்பங்கள்..."காலத்துக்கும் எனக்கு கால் வராம போயிருமா? அப்பா வேற முடியாம கெடக்குறாரு.. யாரு, எத வெச்சு மீதி வாழ்க்கைய ஓட்றது.? நடக்கவோ சைக்கிள் ஓட்டவோ, நீச்சல் அடிக்கவோ, அகிலாவை படுக்கையில் உடன் அணைக்கவோ...கால் இல்லாமல் எப்படி...? "


"அகிலாவ எப்புடி சந்தோஷமா வெச்சுக்கிறது? ஆண்ம மீண்டு வந்துருமா? வராமலே போயிருச்சுன்னா? புதுசா கல்யாணம் ஆணவ... ஒன்ற மாசங்கூட தாம்பத்தியம் அனுபவிக்கல... எப்புடி மனச தாங்குறா?


என்று இதுநாள் வரையிலான அவள் மீது இருந்த ஆபத்து இல்லாத அக்கறை வேறு திசையில் இன்றுதான் திரும்ப தொடங்கியுள்ளது... 
இப்படியாக...


" இவளுக்கு என்னோட ஒடம்பு தேறாதுன்னு தோணுதோ? கொஞ்ச நாள்ல போய் சேந்துருவான்னு காத்துக்கிட்டு இருக்காளோ? அதுக்கப்பறம் வேற கல்யாணம்..வேற புருஷன்னு மனச தேத்திக்கிட்டளோ? இல்ல இப்பவே வேற எவன்கூடவாவது....?" என்ற நிலையில் அழுக்காய் அவளை அவன் அலசிக் கொண்டிருக்கும் வேளை, "என்னங்க, நைட்டுக்கு என்ன சாப்டுறீங்க...? அகிலா குரல்...


"சாப்பாடு வாங்க எங்க போவ?"


"கீழ.. ஹாஸ்பிடல் கேண்ட்டீன்க்கு தான்.. என்ன இன்னிக்கு புதுசா கேக்குறீங்க?"


"யாருகூட போற..?"


"தனியாதான்.. நா என்ன கொழந்தையா? என்னாச்சு உங்களுக்கு?"
என்று சொல்லிவிட்டு புடைவையை சரி செய்துகொண்டு அவள் கிளம்பும்போது, எதிர் கட்டிலில் இருந்த மோகனின் தம்பி, "அக்கா சாப்பாடு வாங்க போறீங்களா?, இருங்க நானும் வரேன்.." கிளம்பிவிட்டான்... 


அவன் சொன்ன "அக்கா" என்ற சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் அசைபோடுகிறான் ஜெயா.. காலை அசைக்க முயற்சிக்கிறான்.. அவளுடன் கீழே செல்ல வேண்டும், இருவரும் என்ன செய்கிறார்கள் என பார்க்க வேண்டும், அவனை நாலு முறையாவது நெஞ்சில் காலால் மிதிக்க வேண்டும்.. எதுவும் முடியாத இந்நிலையில் ஓவென அழவேண்டும்.. அதுவும் முடியவில்லை.. எதிர் கட்டில் மோகன் கேட்கிறார்,


"வீட்டுக்காரம்மா தவிர யாரும் வர்றது இல்ல...பரவால்ல அவங்களே நல்லா கவனிசுக்கிறாங்க உங்கள...எனக்கு தெனைக்கும் ஒரு பட்டாளமே வந்தாலும் உங்களுக்கு கெடைக்கிற care சான்ஸே இல்ல.. கொடுத்துவெச்சவர் நீங்க..."


வழக்கமாய் வெளிவரும் அந்த போலி வெறும்புன்னகைகூட இப்போது இல்லை ஜெயாவிடம்.. சொல்லிவிட்டு ஜூ.வி வாசிக்க தொடங்கிவிட்ட மோகனை வெறித்துகொண்டிருந்தான்...



இரவு பதினொரு மணியிருக்கும்.. கடைசி கட்டிலில் இருக்கும் தாத்தாவின் ஆஸ்துமா இழுப்பு மூச்சைத் தவிர வார்டு முழுதும் பேரமைதி... இவனைத் தவிர எல்லோரும் கிட்டத்தட்ட உறங்கிவிட்டார்கள்.. தலை வெடிப்பது போல உள்ளது.. எழுந்து உட்காரவாவது வேண்டும்.. தன் கட்டிலின் பக்கவாட்டில் தரையில் மனைவி படுத்திருக்கிறாளா இல்லையா? புரண்டு படுத்துக்கூட பார்க்க முடியவில்லை..வேண்டுமென்றே அருகிலிருந்த ஹார்லிக்ஸ் பாட்டிலைத் தட்டி விடுகிறான்.. நொறுங்கிய சத்தத்தில் அகிலா திடுக்கிட்டு எழுந்து,


"என்னங்க ஆச்சு? என்ன வேணும்... என்கிட்டே கேக்காலாம்ல?" 


என்று சொல்லிக்கொண்டு கொஞ்சம் நிதானித்து கலைந்திருந்த சேலையை மாராப்பு, முந்தானை, கொசுவம் முறையே சரி செய்கிறாள்.. பதிலேதும் சொல்லாமல் கொஞ்சம் கழுத்தை எக்கி சுற்றியிலும் பார்கிறான்.. எல்லோரும் விழித்து "என்னாச்சு?" என்ற ரீதியில் பார்த்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.. அவளை ஒரு முறை மீண்டும் பார்த்துவிட்டு தலையணை சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொள்கிறான்.. மனக்கண் பேய்முழி முழிக்கிறது... "ஒரு பொது வார்டில்..இவ்வளவு ஆடை விலகியா படுத்திருக்கா? இடுப்பும் மாரும் எதிர் கட்டில்லேந்து பாத்தாலே தெரியுமே...? மோகனோட தம்பி அந்த கட்டிலுக்கு கீழ தூங்கிட்டானா...இல்ல இவள பாத்துட்டு இருக்கானா? இல்ல இவதான் வேணும்னே...." கண் விழித்து கொள்கிறான்..


"அகிலா.. அகிலா...எந்திரியேன்... கொஞ்சம் பொரட்டி போடு..." எழுந்து குனிந்து அவனைப் புரட்ட முற்படுகிறாள்... "என்னோட தோள புடிங்க..."என்று சொல்லிக்கொண்டு அவனைத் திருப்பும் நேரம், "அக்கா, இருங்க நா வரேன்..."என்று மோகனின் தம்பி வந்துவிட ஜெயாவின் அச்சங்கள் தெளிவாகின.. இருவரும் இவனை கைக்கொண்டு புரட்ட அகிலாவின் விலகிய சேலையையும், அவனுடைய கண்களையும் மாறி மாறி பார்த்துகொண்டிருக்கிறான்.. காலிடுக்கில் இருந்த சிறுநீர் குழாயை ஒரு பக்கமாக அகிலா நகர்த்த முற்பட அவனது வேஷ்டி கொஞ்சம் விலகி உறுப்பு வெளியே தெரிந்தது.. அகிலா வேஷ்டியை சரி செய்துவிட்டு..."நீங்க போயி படுங்க தம்பி...ரொம்ப தேங்க்ஸ்" என்று யதார்த்தமாய் புன்னகைத்ததை ஜெயா கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.. 


பின்னிரவு இரண்டு மணி, "அந்த இளிப்புக்கு என்ன அர்த்தம்? என்ன மயித்துக்காக அவன பாத்து இவ இளிக்கணும்? இரண்டு பேரும் தூங்கிட்டாங்களா? இவ இங்க கீழதான் படுத்திருக்காளா? அவன் எங்க இருக்கான்? அவ பக்கத்துலையா? " திரும்பவும் இரத்த குழாய்கள் வெடிக்கும் அளவிற்கு அவனுக்கு அழுத்தம் அதிகமாகிறது... "எதுக்காக சிரிச்சான் அவன்..?என்னோட மானிய பாத்தா? ஒன்னுக்கு போகக்கூட வக்கேத்து போயி கொழாய் மாட்டி கெடக்கு...நா ஆம்பள இல்லன்னு கேலி செய்றானா? சந்தோஷமா வெச்சுக்க தெரியாத இவனுக்குல்லாம் எதுக்கு இப்புடி ஒரு பொண்டாட்டின்னு நெனச்சுதான் சிரிச்சானா? இல்ல ஏற்கனவே எல்லாத்தையும் அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருக்கானா?"


அதிகாலை ஐந்தரை மணி.. இப்போது வரை அதே அர்த்தத்திலான கேள்விகள், ஆனால் இன்னும் வக்கிரமான வார்த்தைகளில் அவனுக்குள் ஒலித்து கொண்டே இருக்கின்றன.. முடிவு செய்து கொண்டான் அவள் விழித்ததும் இன்று கேட்டுவிடுவது என்று..ஓரத்தில் ஒட்டடைகளுக்கு நடுவே இருக்கும் கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறான்.. எப்போதோ எப்படியோ தூங்கிவிட்டான்.. திடீரென விழித்து பார்க்கையில் அதே கடிகாரத்தில் சிறிய முள்ளும் பெரிய முள்ளும் எட்டிற்கும் ஒன்பதிற்கும் இடையில் நின்று கொண்டிருக்கிறது...


"அகிலா......அகிலா .................அகில்லா....."


"சார் அவுங்க தூங்கி எழுந்ததும் ஏதோ மயக்கமா இருக்குன்னு சொன்னாங்க,அதான் நர்ஸ் அம்மா கீழ டாக்டர பாக்க கூட்டிக்கிட்டு போயிரு.." என்று மோகன் முடிப்பதற்குள்,


"உங்க தம்பி எங்க?"


"அவனும் கூட போயிருக்கான் சார்?"


அதற்கு மேல் எந்த ஒரு கேள்வியும் இல்லை அவனிடம்..சாய்ந்து கொண்டான்.. விழிகள் நொடி முல்லை கவனமாய் பின்தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.. "கீழேதான் இருக்காங்களா? இல்ல பக்கத்துல எதுவும் ரூம் போட்டுட்டாங்களா? இல்ல ஊற விட்டு ஓடி போயிட்டாங்களா? அவுசாரி மொவ, ஆம்பள சொகம் கேக்குது அவளுக்கு...அவ்வ்வளவு அரிப்பு.. வரட்டும் இன்னைக்கு..." என்று பத்து நிமிஷங்களில் அகிலாவுடன் வாழ்ந்த மூன்று மாதங்களை இந்த மூன்று நாள் குழப்பத்தில் குப்பையாக்கிக் கொண்டிருந்தான்..


"என்னங்க... என்னங்க...."


திரும்பினான்.. பொலிவாய் அகிலா, அருகில் அளவிற்கு அதிகமாய் பருத்த நர்ஸ், மற்றும் மோகனின் தம்பி..


"என்ன ஜெயச்சந்திரா... உன்ன காப்பாத்த ஒரு புள்ள வர போறான்ப்பா... உன் பொண்டாட்டி ரெண்டு மாசம் முழுகாம இருக்கா...ஆம்பள புள்ளையா பொறக்கணும்ன்னு வேண்டிக்க.." என்று அந்த நர்ஸ் ஒவ்வொரு வார்த்தையை தொடுக்க அருகில் முதலிரவில் பொழிந்த அதே வெட்கத்தோடு அகிலா...


எதையும் கவனிக்காமல் அகிலாவிடம் அவசரமாய் கேட்டான், "ரெண்டு மாசம்ன்னு எப்படி உறுதியா சொல்றாங்க? முன்ன பின்ன இருக்கலாம்ல..."


"ஹ்ம்ம்.. இருக்கலாம்...ஏன் கேக்குறீங்க?" வெள்ளந்தியாய் கேட்டால் அகிலா..


ஒன்றுமில்லை என்பது போல தலை சாய்த்துவிட்டு பழைய வெறும் புன்னகையை சிரமப்பட்டு முகத்தில் அஷ்டகோணலாய் கொண்டுவந்தான்.. " சரி.. தலை குளிச்சிட்டு வர்றேன்..."அகிலா அவன் கண்களில் இருந்து விலகி செல்ல குறுக்கிடுகிறான்."அந்த bed panஐ எடுத்து வையி... " அகிலா எடுத்து வைத்துவிட்டு, மறைவிற்காக அங்கிருந்த ஸ்க்ரீனையும் நகர்த்தி வந்து வைத்துவிட்டு குளிக்க நகர்ந்து செல்கிறாள்... 


சரியாக பதினைந்து நிமிடம் கழித்து அகிலா திரும்பி வந்து ஸ்க்ரீனை விளக்க இடது கையில் கெட்டியாக பழம் நறுக்கும் கத்தியும், வலது மணிக்கட்டில் ஆழமாய் ஒரு வெட்டும், நடுவே உயிர் நீங்க போதுமான இரத்தத்தில் ஜெயச்சந்திரன் விட்டத்தை வெறித்துக்கொண்டு படுத்திருந்தான்..



முற்றும்



40 comments:

வீடு சுரேஸ்குமார் said...

நிதர்சனமான உண்மைக்கதை என்று நினைக்கிறேன்!மனம் கனக்கவைக்கின்றது!

PREM.S said...
This comment has been removed by the author.
PREM.S said...

என்ன பாஸ் எப்ப பாத்தாலும் மனசு கணக்கிற மாதிரி கதை எழுதிட்டு காதல் கதை எழுதுங்க ..

ரெவெரி said...

எப்படி எழுதினாலும் இதைப்போன்ற ஜென்மங்கள் திருந்தாது மயிலரே...இருந்து அணு அணுவாக அந்த பெண்ணை சாகடிப்பதற்கு பதில் இவன் போன்றோர் போய் சேர்வதே மேல்...

கதை தானே...கொஞ்சம் உணர்சிவசப்பட்டுட்டேனோ...

சத்தியசீலன் said...

Didn't like the climax !!!

காட்டான் said...

கதையல்ல இது நிஜம் போல தோன்றுகிறது... அதையும் நீங்கள் நேரில் பார்த்து எழுதியதை போல் உணர்கிறேன்..!!

உண்மை சம்பவம்? மனதை கனக்க வைக்கின்றது.. :-((

விக்கியுலகம் said...

உலகத்துலயே மிகப்பெரிய விஷயம் நம்பிக்கை..அதுவும் கணவன் மேல் மனைவியும்...மனைவி மேல் கணவனும் வைப்பது தான் என்பது என் கருத்து...கதை நிஜத்தை தொட்டு போகிறது....!

Democrat said...

நல்ல யதார்த்தமான நடை; கதை நல்லாத்தான் இருக்கு ;

"என் ராஜபாட்டை"- ராஜா said...

அருமையான கதை .. இது போல நிறைய எழுதுபா

"என் ராஜபாட்டை"- ராஜா said...

இன்று

தமிழர் வரலாற்றை மறைக்கும் மத்திய அரசு - பூம்புகாரின் உண்மை வரலாறு என்ன ?

மௌனகுரு said...

:(:(

சசிகலா said...

நெஞ்சம் கனத்துப்போனது . உயிர் நீங்க போதுமான உண்மை கசக்கத்தான் செய்தது . அருமை .

ஹ ர ணி said...

அன்புள்ள மயிலன்..

இதுபோன்ற தருணங்களில் நான் கடவுளைத்தான் நினைக்கிறேன். அவனுடைய கணக்குத்தான் என்ன? திருமணத்திற்கு முன்பே அவன் இந்தநிகழ்வை நடததியிருந்தால் அகிலாவின் வாழ்க்கை தப்பியிருக்கும் அல்லவா?...அல்லது அகிலா செய்த பாவம்தான் என்ன? அல்லது பெண் ஜென்மமே இப்படி காலத்திற்கும் வேதனை கொள்ளவா? அவள் கர்ப்பமுற்று இரண்டுமாதங்களுக்கு முந்தைய காலம் என்றதும் தன்னுடைய ஆண்மைக்கு வெற்றிகண்டுவிட்ட பேரானந்த்ம் போதாதா? தன்னுடைய ஆண்மையின் விளக்கமாய் தன்னுடைய மகனோ மகளோ வருவதைக் கொணடாட வாழ்க்கை முழுக்கப் போதாதா? ஏன் இநத் மனநிலை வருவதில்லை. ஆண் தன்மையற்றுவிட்டால் எல்லாப் பெண்களும் காமத்தின் விருப்பாய் ஓடிவிடுவார்களா,,அடுத்தவனுடன் படுத்துவிடுவார்களா..கணவன் முன்னிலையில் சல்லாபிப்பார்களா? தறிகெட்ட ஒருசில உதாரணங்களுக்காகப் பெண்கள் அத்தனைபேரும் இப்படித்தான் என்று எண்ணும் ஆண்தான் தவறிழைத்தவன்.. அவனுடைய சந்தேகக்குணம்தான் இப்படி எல்லாவற்றையும் ஐயப்படவைக்கிறது.
அவனுடைய இறப்பை அவன் தேடிக்கொண்டாலும் இயற்கையின் சதியில் அகிலாவை எண்ணிதான் கலங்குகிறேன். அவளுடைய இனி மிச்சமிருக்கும் காலத்தில் உறவுக் கழுகுகள் என்ன செய்யும்?

கதையாக இருந்தாலும் இது வாழ்க்கைதானே மயிலன். ஒரு மருத்துவனாக கடமையைச் செய்து மனிதனாக மனது கசியும் உங்களின் கைவண்ணம் மன வண்ணம் என் மனதைக் கசிய வைக்கிறது.

சந்தேகம் வாழ்க்கையில்லை. வாழ்க்கையில் சந்தேகம் சந்தோஷம் இல்லை.

ஒரு வாழ்க்கை வாழ்வதற்குள்தான் எத்தனை எத்தனை இன்னல்கள் இடர்கள் ஒரு மனிதனுக்கு அல்லது ஒரு மனுஷிக்கு.

அப்படியே மேலே கருத்துரைக்கமுடியாமல் விலகுகிறேன் மயிலன்.

மயிலன் said...

வீடு சுரேஸ்குமார் said...
//நிதர்சனமான உண்மைக்கதை என்று நினைக்கிறேன்!மனம் கனக்கவைக்கின்றது!//

கிட்டத்தட்ட உண்மைதான் நண்பரே.. கொஞ்சம் புனைவு கலந்து எழுதியிருக்கேன்.. அவ்வளவுதான்...

மயிலன் said...

PREM.S said...
//என்ன பாஸ் எப்ப பாத்தாலும் மனசு கணக்கிற மாதிரி கதை எழுதிட்டு காதல் கதை எழுதுங்க ..//

யோவ் காதல் கதை/கவிதை எழுதுனா சொந்த கதைன்னு நெனச்சு ஒரு பயலும் பொண்ணு தர மாட்டேன்குறாங்கயா...

மயிலன் said...

ரெவெரி said...
//எப்படி எழுதினாலும் இதைப்போன்ற ஜென்மங்கள் திருந்தாது மயிலரே...இருந்து அணு அணுவாக அந்த பெண்ணை சாகடிப்பதற்கு பதில் இவன் போன்றோர் போய் சேர்வதே மேல்...

கதை தானே...கொஞ்சம் உணர்சிவசப்பட்டுட்டேனோ//

வெறும் கதைதான்னு சொல்ல முடியல நண்பரே..

மயிலன் said...

சத்தியசீலன் said...
//Didn't like the climax !!!//

it is the climax which made me to pen this story.. i may sound pessimistic.. but the thing i just wanted to run thru the mind of a paraplegic/impotent...

anyways thank u so much for the comment.. :)

மயிலன் said...

காட்டான் said...
//கதையல்ல இது நிஜம் போல தோன்றுகிறது... அதையும் நீங்கள் நேரில் பார்த்து எழுதியதை போல் உணர்கிறேன்..!! //

நேரில் காணவில்லை.. விசாரித்தது.. அவ்வளவே.. கிட்டத்தட்ட உண்மைதான்...

மயிலன் said...

விக்கியுலகம் said...
//உலகத்துலயே மிகப்பெரிய விஷயம் நம்பிக்கை..அதுவும் கணவன் மேல் மனைவியும்...மனைவி மேல் கணவனும் வைப்பது தான் என்பது என் கருத்து...கதை நிஜத்தை தொட்டு போகிறது....!//

இதை சந்தேகம் என்று மட்டும் சொல்லி சாடிவிட முடியாது நண்பரே.. ஒரு இயலாமை, ஒரு அச்சம், ஒரு வலி...

மயிலன் said...

Democrat said...
//நல்ல யதார்த்தமான நடை; கதை நல்லாத்தான் இருக்கு ;//

மின்னஞ்சலில் உங்களின் பெயரைப் பார்த்ததும் ஒரு பத்தி அளவு விமர்சனம் பண்ணியிருப்பீங்கன்னு நெஞ்னச்சேன்... இருந்தாலும் பரவால்ல.. நன்றி நண்பரே..

cheena (சீனா) said...

அன்பின் மயிலன் - சற்றே புனைவு கலந்த உண்மைக் கதை அருமை. பொதுவாகவே கணவன் / மனைவி மீது சந்தேகம் வந்து விட்டால் இப்படித்தான் வாழ்க்கை முடியும். மீதமுள்ள ஒருவர் வாழ்நாள் முழுவதும் மனவருத்தத்துடன் தான் வாழ வேண்டும். இதற்கெல்லாம் முடிவு தான் என்ன ? நடை நன்று. நல்வாழ்த்துகள் மயிலன் - நட்புடன் சீனா

cheena (சீனா) said...

பின் தொடர்பதற்காக இம்மறுமொழி

மயிலன் said...

"என் ராஜபாட்டை"- ராஜா said...
//அருமையான கதை .. இது போல நிறைய எழுதுபா//

தொடர்ந்து இரண்டு பதிவா இந்த மாதிரி எழுதிட்டு இருக்குறதால பசங்க திட்ட ஆரம்பிச்சுட்டானுங்க...இன்னொன்னு draft இருக்கு... கொஞ்ச நாள் விட்டு பிரசுரிக்கிறேன் சார்...

மயிலன் said...

மௌனகுரு said...
//:(:(//

:(:(

மயிலன் said...

சசிகலா said...
//நெஞ்சம் கனத்துப்போனது . உயிர் நீங்க போதுமான உண்மை கசக்கத்தான் செய்தது . அருமை //


நன்றி சசிகலா

மயிலன் said...

ஹ ர ணி said...
அன்புள்ள மயிலன்..

//இதுபோன்ற தருணங்களில் நான் கடவுளைத்தான் நினைக்கிறேன். அவனுடைய கணக்குத்தான் என்ன?//

நீங்கள் ஆத்தீகர் என்பதால் உங்களுக்கு பழி போட கடவுளாவது இருக்கிறார்.. இந்த ஒரு சம்பவத்தில் நான் யாரை பழி சொல்வது ஐயா? ஒரு இயலாமை,பயம், நம்பிக்கையின்மை,இவையெல்லாம் நல்லா இருந்த ஒருவனை ஆட்கொண்டது யார் செய்த வினை..

// திருமணத்திற்கு முன்பே அவன் இந்தநிகழ்வை நடததியிருந்தால் அகிலாவின் வாழ்க்கை தப்பியிருக்கும் அல்லவா?...அல்லது அகிலா செய்த பாவம்தான் என்ன? அல்லது பெண் ஜென்மமே இப்படி காலத்திற்கும் வேதனை கொள்ளவா? அவள் கர்ப்பமுற்று இரண்டுமாதங்களுக்கு முந்தைய காலம் என்றதும் தன்னுடைய ஆண்மைக்கு வெற்றிகண்டுவிட்ட பேரானந்த்ம் போதாதா? தன்னுடைய ஆண்மையின் விளக்கமாய் தன்னுடைய மகனோ மகளோ வருவதைக் கொணடாட வாழ்க்கை முழுக்கப் போதாதா? ஏன் இநத் மனநிலை வருவதில்லை. ஆண் தன்மையற்றுவிட்டால் எல்லாப் பெண்களும் காமத்தின் விருப்பாய் ஓடிவிடுவார்களா,,அடுத்தவனுடன் படுத்துவிடுவார்களா..கணவன் முன்னிலையில் சல்லாபிப்பார்களா? தறிகெட்ட ஒருசில உதாரணங்களுக்காகப் பெண்கள் அத்தனைபேரும் இப்படித்தான் என்று எண்ணும் ஆண்தான் தவறிழைத்தவன்..//

மன அழுத்தம் அதிகமாகி தன் மீதே நம்பிக்கை இழக்கும் ஒருவனுக்கு வரும் மன பிறழ்வு ஐயா.. அவனைக் குறை சொல்ல என்னால் முடியவில்லை.. தெளிவான மனநிலை உள்ளவன் அல்ல அவன்...

//அவனுடைய இறப்பை அவன் தேடிக்கொண்டாலும் இயற்கையின் சதியில் அகிலாவை எண்ணிதான் கலங்குகிறேன். அவளுடைய இனி மிச்சமிருக்கும் காலத்தில் உறவுக் கழுகுகள் என்ன செய்யும்?//

இருவரின் நிலையும் பரிதாபத்திற்கு உரியது ஐயா... :( நீங்கள் சொல்வது போல அகிலாதான் ரொம்பவும் பாவப்பட்டவள் இதில்...

கருத்துரைக்கு மிக்க நன்றி ஐயா...

மயிலன் said...

cheena (சீனா) said...
//. பொதுவாகவே கணவன் / மனைவி மீது சந்தேகம் வந்து விட்டால் இப்படித்தான் வாழ்க்கை முடியும் //

:( மறுக்க முடியாத உண்மை ஐயா..

//. மீதமுள்ள ஒருவர் வாழ்நாள் முழுவதும் மனவருத்தத்துடன் தான் வாழ வேண்டும். இதற்கெல்லாம் முடிவு தான் என்ன ?//

நிச்சயம் தெரியவில்லை.. எப்படி யோசித்தும் ஒன்றும் புலப்படவில்லை..

// நடை நன்று. நல்வாழ்த்துகள் மயிலன் - நட்புடன் சீனா//

வருகைக்கும் வாழ்த்திற்கும் நன்றி ஐயா...

தமிழ்வாசி பிரகாஷ் said...

வணக்கம் மயிலன்......
தலைப்பில் ப்ளஸ் போட்டதால் ஏதோ கில்மா என நினைத்து விட்டேன்....

நிஜத்துடன் புனைவும் கலந்த வரிகளை வாசித்ததும் என் முந்தைய நினைவுக்கு குட்டு வைத்துக் கொண்டேன்.....

சந்தேகப்படுபவர்களின் இன்றைய காலத்தை இயல்பாக சொல்லி இருக்கிறீர்கள்.

ஆனாலும் சில நேரங்களில் உண்மை எது என அறிய சிறிது கால ஆவகாசம் எடுக்க சில மனிதர்கள் தவறி விடுகிறார்கள். அவசரப்பட்டு தங்களையும் மாய்த்துக் கொள்கிறார்கள்....

மகேந்திரன் said...

சந்தேகப் பேயை அகம் கொணர்ந்து
வாழ்வினை சுடுகாடாக்கும்
மட்டற்றவர்கள்...
" திருந்த வேண்டும்"
அப்படி திருந்தவில்லை எனில்
அவர்கள் இருந்தென்ன லாபம்...

மயிலன் said...

பிரகாஷ் said...

//தலைப்பில் ப்ளஸ் போட்டதால் ஏதோ கில்மா என நினைத்து விட்டேன்....
நிஜத்துடன் புனைவும் கலந்த வரிகளை வாசித்ததும் என் முந்தைய நினைவுக்கு குட்டு வைத்துக் கொண்டேன்.....//

சொல்லபோனால் அந்த இதுக்கு தேவையில்லை... கொஞ்சம் அந்தரங்க வார்த்தை பிரயோகம் செய்ததற்காக அந்த குறிப்பு.. அவ்வளவே... :)

//சந்தேகப்படுபவர்களின் இன்றைய காலத்தை இயல்பாக சொல்லி இருக்கிறீர்கள்.
ஆனாலும் சில நேரங்களில் உண்மை எது என அறிய சிறிது கால ஆவகாசம் எடுக்க சில மனிதர்கள் தவறி விடுகிறார்கள். அவசரப்பட்டு தங்களையும் மாய்த்துக் கொள்கிறார்கள்....//

இயல்பான மனநிலையில் இருப்பவர் அதனை அலசி ஆராயலாம்.. ஆனால் இவன்.. ஒரு மன அழுத்தத்தின் விழைவாய் ஏற்பட்ட நிலையை எப்படி தாண்டி வருவது...? கஷ்டம் நண்பரே..

மயிலன் said...

மகேந்திரன் said...
//சந்தேகப் பேயை அகம் கொணர்ந்து
வாழ்வினை சுடுகாடாக்கும்
மட்டற்றவர்கள்...
" திருந்த வேண்டும்"
அப்படி திருந்தவில்லை எனில்
அவர்கள் இருந்தென்ன லாபம்...//

சந்தேகத்திற்கு மரணம் மருந்தா?

அல்லது மரண தண்டனையா?

ஏற்க முடியவில்லை நண்பரே...

Krishna said...

இது கதையாக அல்ல ஒரு உண்மை சம்பவமாக சில வருடங்களுக்கு முன்பாக நான் பணிபுரியும் மருத்துவ மனையிலும் பார்த்திருக்கின்றேன். அந்த சம்பவங்கள் அத்தனையும் அப்படியே நிகழ்ந்தவை. ஆனால் முடிவு மட்டும் சிறிது மாற்றம்.!

உண்மை சம்பவம் என்பதனால், நெஞ்சம் கனத்ததென்னவோ உண்மை!

VINOTGR said...

சம்பவம் என்னையும் கலங்க வைத்தது

மயிலன் said...

Krishna said...
//இது கதையாக அல்ல ஒரு உண்மை சம்பவமாக சில வருடங்களுக்கு முன்பாக நான் பணிபுரியும் மருத்துவ மனையிலும் பார்த்திருக்கின்றேன். அந்த சம்பவங்கள் அத்தனையும் அப்படியே நிகழ்ந்தவை. ஆனால் முடிவு மட்டும் சிறிது மாற்றம்.! //

இந்த முடிவுதான் ஒரு நோயாளியின் இத்தகைய பக்கங்களை என்னை புரட்ட செய்தது.. நன்றி நண்பரே...

மயிலன் said...

VINOTGR said...
//சம்பவம் என்னையும் கலங்க வைத்தது//

கருத்துரைக்கு மிக்க நன்றி நண்பரே..

திவ்யா @ தேன்மொழி said...

//மன அழுத்தம் அதிகமாகி தன் மீதே நம்பிக்கை இழக்கும் ஒருவனுக்கு வரும் மன பிறழ்வு ஐயா.. அவனைக் குறை சொல்ல என்னால் முடியவில்லை.. தெளிவான மனநிலை உள்ளவன் அல்ல அவன்...//

ஹரணி அய்யாவுக்கு நீங்க சொன்ன பதிலுக்கும், நான் சொல்ல நினைத்த கருத்திற்கும் பெரிதாக வித்தியாசமொன்றும் இல்லை..! அரைத்த மாவையே எதற்கு மறுபடியும் அரைப்பானேன்..! அவனது உடம்பிற்கு வாட்டர் பெட் கொடுத்ததைப்போல், மனதிற்கு ஒரு கட்டாந்தரையாவது (proper psych councelling and medication) கொடுத்திருக்கணும்.. முட்தரையின்யின் மீது புரளவிட்டுவிட்டு ரத்தம் கசிந்ததற்கு அவனை குற்றம் சொல்வது எவ்விததிலும் நியாயமில்லை..!!!

tamil selvan said...

மிகவும் அற்புதமான படைப்பு நண்பரே.....

tamil selvan said...

மிகவும் அற்புதமான படைப்பு நண்பரே.....

preethi sathiyamoorthy said...

nice..but..sad climax.dont know who is wrong though..

srimathi said...

மிகவும் நன்றாக இருந்தது ..... இது கதை அல்ல நிஜம் ....படிக்கும் பொழுதே புரிந்து கொண்டேன் ......சந்தேகம் என்னும் நோய் இன்றி வாழ வேண்டும் என்பைதை ஒரு மனதை உறுக்கும் கதையாக எழுதிருப்பது மிக அருமை .....