சகித்தவர்கள்...

7 Oct 2012

மழையானவள்...







































1 Oct 2012

விபத்து பகுதி... கவனமாக....


ப்ரல் மாதம் இரண்டாம் வாரம் ஒரு மாலை பொழுதில் அம்மாவிடம் இருந்துதான் வந்தது அந்த தொலைபேசி அழைப்பு..அழுகைக்கும் மூச்சு தேம்பலுக்கும் இடையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்தான் வந்து விழுந்தது வார்த்தைகள்...

 "பாலுவுக்கு ஆக்சிடன்ட் ஆயிருச்சுப்பா... ரொம்ப சீரியசா இருக்கான்ப்பா... கும்பகோணத்துலதான் சேத்திருக்கோம்... தஞ்சாவூர் கூட்டிட்டு வந்துரலாமாப்பா?"

நான் பதினோராம் வகுப்பு படித்திருந்த காலத்தில் எங்கள் பக்கத்து பிளாட்டில் வீடு கட்டி குடிபெயர்ந்த குடும்பத்தில், அன்றைய பாலுவிற்கு வயது இரண்டு.. மழலையாய் பேச தொடங்கிய நாட்களில் என் அப்பா அந்த பேச்சைக் கேட்கவே காம்பவுண்டு சுவற்றோடு சாய்ந்து நின்று கொண்டிருப்பார்... படு சுட்டி... பின்னாட்களில் கொஞ்சம் தெளிவாய் பேச தொடங்கிய பின்னர் யாரும் அவனிடம் பேசி ஜெயிக்க முடியாது... வயதிற்கு மீறிய முதிர்ச்சியுடைய சினிமா குழந்தை போலத்தான் எனக்கு தெரிவான்.. என்னைக் காட்டி அவனின் அம்மா, "அண்ணன போல படிச்சு டாக்டர் ஆகணும்" என்று சொல்லிமுடிக்கும் முன் சொன்னான், "எப்ப படிச்சு எப்ப சம்பாதிக்கறது? டோனி ய பாரு.. எப்படி சம்பாதிக்கிறான்...?" சொல்லும் போது இரண்டாம் வகுப்பு படித்து கொண்டிருந்தான்... கிரிக்கெட் வெறியன்.. கில்க்ரிஸ்ட் அபிமானி... பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து திரும்பிய வேகத்தில் ஒரு விக்கெட்கீப்பிங் கையுறை ஜோடியை எடுத்துக்கொண்டு பறந்திடுவான்...



"இந்த நிலைமைல transport வேணாம்மா... அங்க எனக்கு தெரிஞ்ச டாக்டர் இருக்காங்க.. நான் சொல்றேன்... கொஞ்சம் பதட்ட படாம இருங்க"

"பொழச்சுடுவானாப்பா?"

தப்பிதவறிக்கூட பொய்யாய் யாருக்கும் ஆறுதல் சொல்லி வழக்கம் கிடையாது.. அம்மாவின் குரலைத் தாண்டி அங்கு நடந்திருக்கும் சம்பவத்தின் ஆழத்தை வேறேதும் விவரிக்க தேவையில்லை...மறுபடி மறுபடி அம்மாவிடம் இருந்து அதே கேள்வி... நாற்பது மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்து ஏதோ ஒரு வார்த்தையளவிலான ஆறுதலாவது அவர்களுக்கு தேவைப் படுகிறது.. 

"எங்க அடி பட்டிருக்கும்மா?"

பதிலேயில்லை... ஏதேதோ கூச்சல்... போன் கட்டானது... சிறிய காயம் மட்டும்தானா? எதற்காக மயிலாடுதுறையில் இருந்து refer செய்யவேண்டும்...? பெரிய அடியா? வயிற்றிலா? கை கால்களிலா? நெஞ்சிலா? தலையிலா? மீண்டும் அழைப்பு அரை மணி கழித்து...

"தலைல அடிப்பட்டிருக்காம்ப்பா... ஸ்கேன்ல ஏதோ மூளைல ரத்தம் உறைஞ்சு இருக்குன்னு சொல்றாங்கப்பா..."

"consultant பேரு என்னம்மா?"

"பொழச்சுடுவானாப்பா?" 

கும்பகோணத்திற்கு சென்றேன்... ICU வார்டு.. எந்த கோலத்தில் அந்த குழந்தையை பார்க்ககூடாதோ அந்த கோலத்தில்தான் இருந்தான்.. மூக்கு,வாய்களில்  குழாய்கள்... கழுத்தில் செர்விகல் காலர்... சுற்றியிலும் ரீங்காரமிடும் கருவிகள்... அவன் தூங்கிக்கூட நான் பார்த்திருந்ததில்லை...செரிபெல்லத்தில் இரத்தம் உறைந்திருப்பதை ஸ்கேன் சொல்லியது... வெறுமனே அந்த ஸ்கேனை மட்டும் காட்டி யாரேனும் நிலைமையை கேட்டால் "கஷ்டம்" என்பது என் பதிலாய் இருந்திருக்கும்...வார்டை விட்டு வெளியே வர அழுத்தம் எனக்கு போதவில்லை.. ஒரு வழியாய் அம்மாவிடம் மட்டும் அந்த "கஷ்டம்" என்பதை சொல்லிவிட்டு, மற்ற எல்லோரிடமும் ஏதோ சொல்லி ஒப்பேற்றினேன்...

சுய நினைவு சுத்தமாய் இல்லை...ஒரு வாரம் கழித்து tracheostomy செய்யப்பட்டது... அந்த 'எல்' வடிவ குழாய் அவன் தொண்டைக்குள் சென்ற வேளை அன்றைய மழலை முதல் சமீபத்திய குறும்பு பேச்சுவரை எல்லாம் வலித்தது... மூக்கின் குழாய் வழியே நீராகாரம், மூச்சு மட்டும் சுயமாய் முடிந்தது...

முழுதாய் நான்கு மாதம்... கண் விழித்து பார்த்த நிலையில்,தொண்டையில் stome மூடப்பட்ட நிலையில்,கை கால் வராத நிலையில் வீட்டிற்கு அழைத்து வரப்பட்டான்... எல்லோரையும் பார்க்க முடிந்தது.. கண்ணீர் சிந்த முடிந்தது... மெலிதாய் புன்னகைக்க முடிந்தது...எங்கள் வீதியே முடமாகி கிடந்தது... எல்லோரின் குரல்வளையும் நெரிக்கபட்டிருந்தது.. எதிர்பாரா நிலையில்,திடீரென ஒரு பின்னிரவில் பேச்சு வந்துவிட்டது.. பழைய வேகம் இல்லை... எல்லோரையும் தெளிவாய் அடையாளம் புரிந்து பேச முடிந்தது... அப்பா பார்க்க சென்றிருக்கிறார்...,"uncle,...அண்ணன் டாக்டர்தானே... அவுங்கள்ட்ட கேளுங்க... நா புரோட்டா சாப்பிடலாமான்னு.. அபிராமி ஹோட்டல்ல வாங்கிட்டு வாங்க..." இந்த சம்பவத்தை அப்பா மொபைலில் என்னிடம் சொல்லும்போது அவரின் குரலில் இருந்த சந்தோஷத்தை சமீப வருடங்களில் நான் கண்டதில்லை...

நேற்றைக்குமுந்தைய தினம் பார்க்க சென்றிருந்தேன்.. இடது கையைத் தவிர மற்றது எல்லாம் மீண்டும் செயலுக்கு வந்துவிட்டது.. சிறுநீர், மலம் கழிப்பதற்கான sphincter control உம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மீண்டு வந்துவிட்டது...  நண்பர்களை வீட்டிற்கு வர சொல்லி அவர்களை வீடியோ கேம் விளையாடசொல்லி உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தான்.. விஜயதசமி அன்று மீண்டும் பள்ளிக்கு அனுப்புவதாய் உத்தேசித்து உள்ளார்கள்... நரம்பு தளர்ந்து முழுமையாய் குணமடையாத காரணத்தினால் கை நடுக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது.. நான்கு மற்றும் இரண்டு கோடு நோட்டுகளில் எழுத்துபயிற்சி எடுக்கிறான்...அருகில் இருந்த தமிழ் புத்தகம் ஒன்றை எடுத்துகொடுத்து வாசித்துக்காட்ட சொன்னேன்...'ழ'கரத்தை தெளிவாய் உச்சரிக்கின்றான்.. ஆங்கங்கே எழுத்துக்கூட்ட வேண்டியிருக்கிறது... தவறாக வாசித்தால் "ச்சீ" என்று சொல்லிகொள்கிறான்... பத்து வருடத்திற்கு முன்பு இருந்தது போல, அப்பா மீண்டும் காம்பவுண்டில் சாய்ந்து நின்று அவனது இந்த மறுமழலையை இரசிக்க தொடங்கியுள்ளார், கொஞ்சம் வலி மறந்து...


சீருடை தோட்டாக்கள்... # 2